تجلیل از خدمات ماندگار هرمز شمس
سلامت: در مراسم نکوداشت هرمز شمس، از جایگاه علمی، منش انسانی و خدمات ماندگار این چشم پزشک برجسته تجلیل شد.
به گزارش سلامت به نقل از مهر، قاسم فخرایی، رئیس بیمارستان فارابی در مراسم بزرگداشت هرمز شمس حضور پیدا کرد و با بزرگداشت یاد و خاطره همه بزرگان اظهار داشت: همه ما مدیون راه و مسیری هستیم که این بزرگان برای ما ترسیم کرده اند و ان شاءالله بتوانیم پیروان خوبی برای آنها باشیم.
وی با تقدیر از استاد نگهداری اظهار داشت: حفظ نام و یاد این بزرگان و زنده نگه داشتن جایگاه علمی آنها، در واقع حفظ جایگاه علم و تقدیر مقام بزرگانی است که برای ما و جامعه علمی کشور زحمات فراوانی کشیده اند. از تمامی دست اندرکاران این برنامه صمیمانه سپاسگزارم.
در ادامه مراسم، پریوش جهان بانی دختر خاله هرمز شمس با تقدیر از برگزارکنندگان این مراسم اظهار داشت: آفریدگار را شکر می کنم که من را در محیط بسیار خوبی متولد کرد، چونکه همیشه معتقدم این که انسان کجا به دنیا بیاید و در کنار چه افرادی رشد کند، تاثیر بسیاری در زندگی او دارد.
وی اضافه کرد: امروز هم بسیار خوشحالم که در این جمع بزرگ حضور دارم و افتخار دارم از زحمات شما قدردانی کنم. امیدوارم آفریدگار در راه بزرگی که در پیش گرفته اید، شما را موفق و سربلند کند.
جهان بانی اضافه کرد: من کوشیده ام همانطور که در محیط کار خود، عشق را برگزیده ام، بتوانم این نگاه را تا پایان زندگی حفظ کنم. در هر شغل و هر جایگاهی که باشیم، دوست داشتن دیگران لذت بخش است؛ وقتی دیگران پیشرفت می کنند، ما هم از موفقیت آنها لذت می بریم و همین مساله است که سبب می شود زندگی زیباتر شود.
وی اظهار داشت: بنابراین کوشیده ام همیشه دیگران را دوست داشته باشم و این مساله را واقعا از خانواده خود یاد گرفته ام. پدر من هم از اولین پزشکانی بودند که برای تحصیل در رشته جراحی به روسیه رفتند و بعد از بازگشت، بخش مهمی از فعالیتشان به خدمت و ماموریت اختصاص داشت.
جهان بانی ضمن اشاره به جایگاه حرفه پزشکی اظهار داشت: دوست داشتن دیگران و خدمت به مردم، اساس رشته پزشکی است؛ رشته ای که در آن انسان سوگند یاد می کند در این راه شایسته باشد و هر آن چه می داند، به دیگران بیاموزد. این مسئولیت، بسیار بزرگ و پرارزش است.
وی تصریح کرد: از آفریدگار می خواهم که انسانیت را همیشه در پیش روی ما قرار دهد تا بتوانیم در هر شغلی که انتخاب می نماییم، خصوصاً در حرفه پزشکی، موفق باشیم و در راه خدمت به مردم گام برداریم. از تمامی شما تشکر می کنم.
در ادامه مراسم سیدمهدی حسینی استاد دانشگاه اظهار داشت: شاید خیلی از ما از نظر خودمان افتخارات زیادی کسب کرده ایم و به جایگاه های مالی و اجتماعی بالایی دست یافته ایم، اما وقتی از این دنیا می رویم، ناممان را هم با خود می بریم و ممکنست بعد از مدتی دیگر کسی از ما یاد نکند.
وی اضافه کرد: اما چرا برخی انسان ها، با وجود این که در زندگی خود شاید امکانات و دارایی های زیادی نداشتند، بازهم در ذهن و خاطره جامعه زنده هستند؟ همه ما می دانیم که این افراد برای خودشان چیزی بعنوان یادگار باقی نگذاشتند، بلکه آن چه از آنها به یادگار مانده، نگاه جامعه نگر و توجه به دیگران است.
حسینی اضافه کرد: چنین انسان هایی به این علت در ذهن ما زنده هستند که برای جامعه و مردم، بدون هیچ منت و چشمداشتی خدمت کردند. ماندگاری واقعی انسان در همین خدمت به دیگران و اثری است که در زندگی و سرنوشت جامعه باقی می گذارد.
وی اظهار داشت: بالاتر از این سخن را طولانی نمی کنم و از حضور و همراهی همه شما سپاسگزارم.
در ادامه، علیرضا به پور استاد دانشگاه اظهار داشت: همین مقدار برای بیان ارزش و جایگاه ایشان کافی است. ایشان و خانواده محترمشان در چنین محیطی تربیت شده و رشد کرده اند و همیشه در راه بالندگی و خدمت گام برداشته اند.
وی اضافه کرد: در مدت کوتاهی که فرصت دیدار و آشنایی با یکدیگر را داشتیم، شاهد بودیم که ایشان با دلسوزی و جدیت فراوان برای پیشرفت و پیشرفت امور تلاش می کردند و در راه خدمت به مراکز علمی و دانشگاهی، بسیار مؤثر بودند.
به پور اضافه کرد: امیدوارم این تلاش ها بازهم ادامه داشته باشد و خداوند به ایشان توان و توفیق بیشتری عطا کند تا بتوانند با قوت و انگیزه، در راه خدمت و اعتلای مراکز علمی و دانشگاهی گام بردارند.
در ادامه، مهناز جلالی بانوی چشم پزشک ایران ضمن اشاره به جایگاه و شخصیت دکتر شمس، اظهار داشت: ایشان به گردن همه ما حق دارند. البته فارغ از این که رئیس انجمن یا رئیس فارابی بودند، برای من شخصیت والای انسانی ایشان اهمیت بیشتری داشت. من هیچگاه در دوران تحصیل افتخار شاگردی مستقیم ایشان را نداشتم، اما همیشه در کنارشان احساس احترام و صمیمیت می کردم.
جلالی اضافه کرد: هر بار که وارد این جمع می شوم و چهره دوستان و همکاران را می بینم، خاطرات بسیاری برایم زنده می شود؛ گویی بخشی از حدود ۴۰ سال زندگی حرفه ای و شخصی ام باردیگر از مقابل چشمانم عبور می کند.
وی ضمن اشاره به خاطرات خود از دکتر شمس اضافه کرد: یکی از خاطراتی که از ایشان دارم، به دوران ریاستشان بر انجمن بازمی گردد. در آن زمان، با وجود این که جوان بودیم و هرکدام مسئولیت های خانوادگی خودرا داشتیم، جهت شرکت در کنفرانس ها و برنامه های علمی سفر می کردیم. هرمز شمس دراین خصوص بسیار به ما کمک می کردند و همیشه علاقه مند بودند که جوانان در برنامه های علمی و بین المللی حضور داشته باشند.
جلالی اظهار داشت: ایشان در دوره ریاست انجمن، جایگاه و ارتباطات گسترده ای با رؤسای انجمن های کشورهای مختلف داشتند و همین ارتباطات باعث می شد خیلی از جوانان بتوانند با حمایت ایشان در کنفرانس ها و برنامه های علمی بین المللی شرکت نمایند. حتی در مواردی که برای حضور افراد جوان در برنامه ها یا دوره های آموزشی محدودیت هایی وجود داشت، ایشان با ارتباط و اعتباری که داشتند، زمینه حضور آنها را فراهم می کردند.
وی ضمن اشاره به نقش دکتر شمس در حوزه انتشار مجلات علمی اظهار داشت: ایشان در راه اندازی و توسعه مجله هم نقش بسیار مهمی داشتند. در دوره ای که ایشان مسئولیت مجله را بر عهده داشتند، جلسات مختلفی برای ایجاد و توسعه آن برگزار می شد و بعد از ایشان هم افراد دیگری برای ادامه این مسیر زحمت کشیدند. این اقدامات سبب می شد جوانان و محققان برای فعالیت علمی و انتشار مقالات خود دلگرم شوند.
جلالی اضافه کرد: من هر زمان که به اینجا می آمدم، حتما با ایشان سلام و احوالپرسی می کردم. انسان دوست دارد در مقابل چنین شخصیت هایی حضور خودرا اعلام نماید و بگوید «من هم هستم»؛ البته دکتر شمس همیشه افراد را به خاطر داشتند و نیازی نبود خودمان را معرفی نماییم.
وی اضافه کرد: در آن دوران واقعا احساس می کردیم یک خانواده هستیم. من حتی گاهی در فارابی احساس غریبی بیشتری نسبت به اینجا داشتم، چون دکتر شمس و خیلی از همکاران، ما را مانند دستیاران و همکاران خود می دیدند. اولین دعوت ها برای حضور در برنامه ها هم گاهی از ما صورت می گرفت.
جلالی با بیان خاطره ای از آغاز فعالیت حرفه ای خود اظهار داشت: زمانی که در بیمارستان امام حسین(ع) مشغول فعالیت بودم، در گوشه ای کار خودم را انجام می دادم و علاقه زیادی به رشته تخصصی ام داشتم. بارها می آمدم و می گفتم که این کار را انجام داده ام یا مقاله ای نوشته ام. بتدریج دیگران متوجه شدند فردی در بیمارستان امام حسین(ع) در این عرصه فعالیت می کند و همین ارتباط ها زمینه شناخته شدن ما را فراهم نمود.
وی خطاب به جوانان و محققان اظهار داشت: به جوان ترها سفارش می کنم جلو بیایند و فعالیت خودرا معرفی کنند. در آغاز مسیر، ممکنست کسی شما را نشناسد؛ باید خودتان توانایی، کار و پژوهش خودرا نشان دهید. ما هم در آغاز کار همین مسیر را طی کردیم و خودمان جلو آمدیم تا دیگران فعالیت ما را ببینند و بشناسند.
جلالی ضمن اشاره به اهمیت داوری مقالات علمی اظهار داشت: خود من بازهم تلاش می کنم در حوزه داوری مجلات و کمک به جوانان فعال باشم. اگر جوانی از من سؤالی داشته باشد، حتی اگر پاسخ آن سؤال در حوزه مسئولیت مستقیم من نباشد، تا جایی که بتوانم پاسخ می دهم و در داوری مقالات هم همکاری می کنم.
وی اضافه کرد: حالا بعنوان ادیتور سکشن یکی از مجلات فعالیت می کنم و این کار در این سن برای من مسئولیت زیادی دارد. هر مقاله ای که ارسال می شود باید مطالعه شود، برای داور مناسب فرستاده شود، داور پیدا شود و از او درخواست شود وقت بگذارد و مقاله را بررسی کند. بعد از دریافت نظر داوران هم باید پاسخ ها به نویسندگان منتقل شود و در نهایت برای اصلاح و انتشار مقاله پیگیری صورت گیرد.
جلالی تاکید کرد: از تمامی دوستان و همکاران خواهش می کنم اگر از شما درخواست داوری مقاله شد، این مسئولیت را به آسانی کنار نگذارید. ممکنست انجام آن زمان بر باشد، اما محققان و نویسندگان برای تهیه مقالات خود زحمت کشیده اند و دیگران هم برای پیشبرد کار علمی به آنها کمک می کنند. ما هم باید این زنجیره را ادامه دهیم.
وی ضمن اشاره به یکی از خاصیت های برجسته دکتر شمس اظهار داشت: یکی از خصوصیات بسیار پرارزش ایشان این بود که بدون هیچ ادعایی برای دیگران کار می کردند. حتی اگر فردی را به خوبی نمی شناختند، او را در جمع خود می پذیرفتند و همراه خود می کردند. من هم همچون افرادی بودم که ایشان با وجود این که شاید شناخت زیادی از من نداشتند، من را مانند یکی از دستیاران و همراهان خود می دیدند و در سفرها و برنامه ها همراه خود می بردند.
جلالی در انتها ضمن اشاره به روحیه هرمز شمس در سالهای پایانی زندگی اظهار داشت: فکر نمی کنم تا پایان عمرشان روزی بوده باشد که لبخند از چهره شان دور شود. حتی زمانی که دیگر توان راه رفتن نداشتند، می گفتند که دست از کار نخواهم کشید و تا آخرین روزی که پا و جسمم اجازه دهد، دوست دارم مانند مطبم فعال باشم و کاری مفید انجام دهم. این روحیه خدمت و مفید بودن، یکی از ماندگارترین خاصیت هایی است که از ایشان به یادگار مانده است.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب