ضرورت توجه به مقدمات تاسیس دانشکده داروسازی
به گزارش سلامت، سخنگوی انجمن داروسازان ایران، در واکنش به اظهارات استاندار استان مرکزی بر مبنای لزوم تاسیس دانشکده داروسازی در این استان، توضیحاتی عرضه داد.
به گزارش سلامت به نقل از مهر، بتازگی در یکی از برنامه های تلویزیونی کشیک سلامت، مهدی زندیه وکیلی استاندار استان مرکزی، عنوان داشت که وزیر بهداشت با تاسیس دانشکده داروسازی در استان مرکزی موافقت کرده است. در حالیکه غلامرضا اصغری دبیر شورای داروسازی و تخصصی وزارت بهداشت، این ادعا را رد کرد.
در همین ارتباط، هادی احمدی، سخنگوی انجمن داروسازان ایران، در گفتگو با گزارشگر مهر اظهار داشت: آیا می دانید تعداد دانشگاه های ما از تعداد دانشگاه های خیلی از کشورهای اروپائی بیشتر است. این پرسش، قبل از آنکه مایه افتخار یا نگرانی باشد، نیازمند بررسی دقیق است؛ برای اینکه مقایسه تعداد دانشگاه ها بدون توجه به جمعیت، تعریف مؤسسه دانشگاهی و شیوه شمارش واحدها و شعب، می تواند گمراه کننده باشد. با این وجود، پرسش مهم تری در پس آن قرار دارد؛ گسترش دانشگاه ها تا چه اندازه به پیشرفت دانش، مهارت و توان حل مسایل کشور کمک کرده است.
وی اضافه کرد: گسترش آموزش عالی می تواند فرصتی باارزش برای جامعه باشد. فراهم شدن امکان تحصیل برای جوانان مناطق مختلف، کاهش فاصله جغرافیایی با مراکز علمی و تربیت نیروی متخصص، اهدافی مهم و قابل دفاع هستند. اما تحقق این اهداف، تنها با تأسیس دانشگاه و افزایش ظرفیت پذیرش دانشجو ممکن نمی گردد. دانشگاه به استاد توانمند، امکانات آموزشی، زیرساخت پژوهشی و برنامه درسی متناسب با نیاز جامعه نیاز دارد.
احمدی اضافه کرد: اگر افزایش ظرفیت از تامین امکانات مورد نیاز جلو بیافتد، خطر اُفت کیفیت جدی می شود. در چنین شرایطی، ممکنست دانشجو سال ها تحصیل کند و مدرک بگیرد، اما برای ورود به محیط کار، پژوهش مستقل یا حل یک مسئله واقعی، آمادگی کافی نداشته باشد. هزینه این فاصله را هم دانش آموخته و خانواده او می پردازند و هم جامعه ای که انتظار دارد سرمایه گذاری در آموزش به بهبود زندگی مردم منجر شود.
سخنگوی انجمن داروسازان ایران تصریح کرد: از طرف دیگر، تعداد دانشگاه ها به تنهایی معیار مناسبی برای مقایسه کشورها نیست. یک دانشگاه بزرگ ممکنست چندین پردیس و مرکز پژوهشی داشته باشد؛ در کشوری دیگر، موسسات کوچک تر به شکل مستقل فعالیت کنند. برای قضاوت منصفانه باید شاخص هایی مانند کیفیت آموزش، دسترسی عادلانه، توان پژوهشی، وضعیت اشتغال دانش آموختگان و اثرگذاری دانشگاه بر جامعه را نیز درنظر گرفت.
احمدی اظهار داشت: مسئله اساسی، ارتباط دانشگاه با نیازهای واقعی کشور است. قبل از ایجاد هر رشته یا افزایش ظرفیت آن باید پرسید به چه تخصصی نیاز داریم، آیا امکانات تربیت این نیرو برقرار است، دانش آموختگان چه مسیری برای فعالیت حرفه ای خواهند داشت. پاسخ به این پرسش ها باید بر پایه اطلاعات معتبر و آینده نگری باشد.
وی اضافه کرد: در حوزه های در رابطه با سلامت، این مسئولیت حساس تر است. آموزش پزشکی، داروسازی و دیگر رشته های حوزه سلامت به امکانات عملی، محیط آموزشی مناسب و نظارت مستمر نیاز دارد. افزایش پذیرش زمانی باارزش است که کیفیت تربیت نیروی انسانی و توان ارایه خدمات ایمن و مؤثر نیز حفظ شود.
احمدی اضافه کرد: اصلاح مسیر آموزش عالی نیز نباید به معنای محروم کردن مناطق کمتر برخوردار از فرصت تحصیل باشد. ارزیابی مراکز، تقویت دانشگاه های منطقه ای، همکاری میان موسسات و ساماندهی ظرفیت ها باید با توجه هم زمان به کیفیت و عدالت آموزشی صورت گیرد.
سخنگوی انجمن داروسازان ایران در انتها گفت: افتخار علمی یک کشور را نمی توان تنها با شمار دانشگاه ها سنجید. دانشگاه زمانی به سرمایه ملی تبدیل می شود که دانشجوی توانمند تربیت کند، پژوهش معتبر ارائه کند و در جواب مسایل مردم نقش داشته باشد. پرسش اصلی این نیست که چند دانشگاه داریم؛ بلکه اینست که دانشگاه های ما چه اندازه به آینده کشور کمک می کنند.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب