تاثیر مشکلات جفت بر خطر بیش فعالی
به گزارش سلامت، مطالعه ای جدید نشان داده است که خطر ابتلای کودک به اختلال نقص توجه (بیش فعالی) امکان دارد از دوران جنینی آغاز شود.
به گزارش سلامت به نقل از مدیسن نت، محققان اخیراً گزارش دادند که سلامت جفت مادر آبستن در اواخر دوران حاملگی با افزایش ریسک مبتلا شدن به اختلال بیش فعالی مرتبط به نظر می آید.
به طور مشخص، محققان دریافتند که سطوح پایین تر پروتئینی به نام «فاکتور رشد جفتی» (PlGF) در دوران بارداری، با احتمال بیشتر تشخیص اختلال بیش فعالی در کودک در مراحل بعدی زندگی مرتبط می باشد.
«سرنا گوموس اوغلو»، محقق اصلی این مطالعه و استادیار روان پزشکی و زنان و زایمان در دانشگاه آیووا، اظهار داشت: «این مطالعه بر شواهد موجود بر اساس این که خطر اختلالات تکامل عصبی از دوران جنینی شروع می شود، می افزاید و نشان داده است که جفت ممکنست نقش برجسته ی در ایجاد نتایج تکامل عصبی ایفا کند.»
گوموس اوغلو در یک بیانیه خبری عنوان کرد: «این یافته احتمال هیجان انگیزی را مطرح می کند که عواملی در رابطه با حاملگی و سلامت مادر، مانند PlGF، ممکنست اطلاعاتی در رابطه با نحوه تکامل مغز نوزاد هم در اختیار ما قرار دهند.»
اختلال بیش فعالی، اختلالی است که در توانایی کودکان برای تمرکز، توجه و تفکر قبل از انجام کارها اختلال بوجود می آورد.
برای انجام این مطالعه، محققان از نمونه های خونی ذخیره شده مربوط به ۱۷۶ حاملگی استفاده کردند تا سطح PlGF را که پروتئینی تولیدشده توسط جفت است، بررسی نمایند. سطوح پایین PlGF به عنوان یک نشانه هشداردهنده شناخته شده برای عوارض بارداری، همچون پره اکلامپسی (فشارخون بارداری)، به حساب می آید.
سپس این تیم پژوهشی سطوح PlGF را با تشخیص های بعدی اختلال بیش فعالی در کودکان حاصل از این حاملگی ها مقایسه کردند.
جفت اندامی موقت است که در دوران حاملگی در رحم زن تشکیل می شود و وظیفه تامین اکسیژن و مواد مغذی برای جنین درحال رشد را از راه بند ناف بر عهده دارد.
به نظر نمی رسید که سطوح PlGF در سه ماهه های اول و دوم حاملگی با خطر اختلال بیش فعالی ارتباط داشته باشد، اما این وضعیت در سه ماهه سوم تغییر نمود.
گوموس اوغلو اظهار داشت: «در حاملگی هایی که به تولد کودکی با تشخیص بعدی بیش فعالی منجر شدند، مشاهده کردیم که سطوح PlGF در سه ماهه سوم افزایش معمول و مورد انتظار را نداشت. هر واحد کاهش در معیار سطح PlGF، با احتمال ۲.۶ برابری تشخیص بعدی اختلال بیش فعالی-کم توجهی در کودک مرتبط بود.»
به گفته محققان، این ارتباط حتی بعد از درنظر گرفتن عواملی همچون پره اکلامپسی، زایمان بسیار زودرس و محدودیت رشد جنین- که پیشتر با سطوح پایین تر PlGF و احتمال بالاتر اختلال بیش فعالی مرتبط دانسته شده بودند- بازهم پابرجا بود.
نتایج همین طور نشان داد که هیچ ارتباطی میان خطر مبتلا شدن به اختلال بیش فعالی و سطح «اندوتلین-۱» (پروتئین دیگری که در سلامت و عملکرد عروق خونی در دوران حاملگی نقش دارد) وجود ندارد.
گوموس اوغلو اظهار داشت: «این مبحث حائز اهمیت می باشد، برای اینکه نتایج ما به تغییرات ظریف جفت در حاملگی هایی اشاره دارد که بااینکه تشخیص بالینی خاصی نداشتند، اما منجربه تفاوت هایی در تکامل عصبی کودکان شدند.»
با این حال، گوموس اوغلو تصریح کرد که این نتایج حاصل بررسی گروه نسبتاً کوچکی از حاملگی ها در یک مرکز درمانی است و برای تأیید و درک بهتر این ارتباط احتمالی، به تحقیقات بیشتری نیاز است.
گوموس اوغلو عنوان کرد: «اگر نتایج ما در نمونه ای بزرگ تر تکرار شود و مطالعات روی موش ها هم مؤید وجود رابطه علی ومعلولی باشد، این امر نشان داده است که سنجش سطح PlGF در دوران حاملگی می تواند به شناسایی کودکانی کمک نماید که از پایش زودهنگام وضعیت تکاملی سود می برند.»
به طور خلاصه سرنا گوموس اوغلو، محقق اصلی این مطالعه و استادیار روان پزشکی و زنان و زایمان در دانشگاه آیووا، گفت: این مطالعه بر شواهد موجود بر طبق این که خطر اختلالات تکامل عصبی از دوران جنینی آغاز می شود، می افزاید و نشان داده است که جفت ممکنست نقش برجسته ی در ایجاد نتایج تکامل عصبی ایفا کند. سطوح پایین PlGF به عنوان یک نشانه هشداردهنده شناخته شده برای عوارض بارداری، همچون پره اکلامپسی (فشارخون بارداری)، بشمار می رود. سپس این تیم پژوهشی سطوح PlGF را با تشخیص های بعدی اختلال بیش فعالی در کودکان حاصل از این حاملگی ها مقایسه کردند. جفت اندامی موقت است که در دوران حاملگی در رحم زن تشکیل می شود و وظیفه تامین اکسیژن و مواد مغذی برای جنین در حال رشد را از طریق بند ناف بر عهده دارد. به نظر نمی رسید که سطوح PlGF در سه ماهه های اول و دوم حاملگی با خطر اختلال بیش فعالی ارتباط داشته باشد، اما این وضعیت در سه ماهه سوم تغییر نمود. گوموس اوغلو گفت: در حاملگی هایی که به تولد کودکی با تشخیص بعدی بیش فعالی منجر شدند، مشاهده کردیم که سطوح PlGF در سه ماهه سوم افزایش معمول و مورد انتظار را نداشت. با این وجود، گوموس اوغلو خاطرنشان کرد که این نتایج حاصل بررسی گروه نسبتاً کوچکی از حاملگی ها در یک مرکز درمانی است و برای تأیید و درک بهتر این ارتباط احتمالی، به تحقیقات بیشتری نیاز است. گوموس اوغلو اظهار داشت: اگر نتایج ما در نمونه ای بزرگ تر تکرار شود و مطالعات روی موش ها هم مؤید وجود رابطه علی ومعلولی باشد، این امر نشان داده است که سنجش سطح PlGF در دوران حاملگی می تواند به شناسایی کودکانی کمک کند که از پایش سریع وضعیت تکاملی سود می برند.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب