به مناسبت ۱۷ مرداد، روز خبرنگار؛
گزارشگر سلامت رکن چهارم حکمرانی سلامت
سلامت: در دنیای امروز، خبرنگار سلامت تنها ناقل خبرهای پزشکی نیست؛ بلکه به علت نقش خود در افزایش آگاهی مردم، تقویت شفافیت، مطالبه گری مسئولانه یکی از پایه های مهم حکمرانی سلامت است.
یادداشت میهمان - ابراهیم نوری گوشکی، متخصص پزشکی خانواده و عضو پیوسته انجمن جهانی پزشکان خانواده (WONCA):
هفدهم مرداد، تنها یک مناسبت در تقویم نیست؛ یادآور مسئولیتی است که با نام و یاد خبرنگارانی گره خورده که برای حقیقت، آگاهی و انجام رسالت حرفه ای خود هزینه داده اند. نام زنده یاد شهید محمود صارمی، خبرنگار خبرگزاری ایرنا، با این روز پیوند خورده است، خبرنگاری که جان خویش را در راه اطلاع رسانی و انجام وظیفه حرفه ای از دست داد و نامش به نمادی از تعهد رسانه ای تبدیل شد.
در دنیای امروز، خبرنگار سلامت تنها ناقل خبرهای پزشکی نیست؛ بلکه به علت نقش خود در افزایش آگاهی مردم، تقویت شفافیت، مطالبه گری مسئولانه و پیوند دادن علم با جامعه، می تواند یکی از پایه های مهم حکمرانی سلامت باشد. در کنار ارکان اصلی حکمرانی سلامت شامل رهبری و سیاست گذاری سلامت، ارایه خدمات سلامت و مشارکت و توانمندسازی جامعه، رسانه و خبرنگاری سلامت نیز می تواند بعنوان «رکن چهارم حکمرانی سلامت» شناخته شود؛ برای اینکه با اطلاع رسانی دقیق، ترجمه علم برای جامعه و پرسشگری حرفه ای، به بهبود تصمیم ها، افزایش پاسخگویی و ارتقاء کیفیت سیاستهای سلامت کمک می نماید.
سلامت مردم، قبل از آنکه در بیمارستان ها و مراکز درمانی شکل بگیرد، در ذهن جامعه، در سطح آگاهی مردم و در کیفیت تصمیم هایی که برای سلامت خود و خانواده خود می گیرند ایجاد می شود. از این منظر، خبرنگار سلامت پلی میان علم و جامعه، میان تجربه میدان و تصمیم گیری و میان نیازهای حقیقی مردم و سیاستهای سلامت است.
خبرنگار سلامت؛ معمار سواد سلامت جامعه
یکی از پایه های اصلی نظام های سلامت موفق در جهان، ارتقاء سواد سلامت (Health Literacy) است. سازمان جهانی بهداشت، سواد سلامت را یکی از عوامل کلیدی توانمندسازی افراد برای دسترسی، فهم، ارزیابی و استفاده صحیح از اطلاعات سلامت می داند.
جامعه ای که سواد سلامت بالاتری دارد، فقط بیمار آگاه تری نیست؛ بلکه شهروندی است که بهتر می تواند از بیماری پیشگیری کند، خدمات ضروری را از خدمات غیرضروری تشخیص دهد، در تصمیم های سلامت مشارکت کند و در مقابل اطلاعات نادرست مقاومت بیشتری داشته باشد.
در این مسیر، خبرنگار سلامت نقش یک مترجم علمی را ایفا می کند. او نتایج پیچیده پزشکی را به زبان قابل فهم برای جامعه منتقل می کند و به مردم کمک می نماید تا بر مبنای اطلاعات معتبر تصمیم بگیرند.
بسیاری از برنامه های مهم نظام سلامت، از کنترل بیماریهای غیرواگیر گرفته تا اجرای موفق پزشکی خانواده و نظام ارجاع، بدون اعتماد عمومی و همراهی جامعه به موفقیت کامل نمی رسند.
مردم باید بدانند چرا پیشگیری، مراقبت مستمر و رفتن به سطح اول سیستم سلامت می تواند کیفیت زندگی آنان را افزایش دهد. این شناخت، بدون ارتباط علمی، شفاف و مسئولانه رسانه ها با جامعه شکل نمی گیرد.
خبرنگار سلامت و پزشکی مبتنی بر شواهد
در عصر انفجار اطلاعات، یکی از چالش های جدی سلامت، انتشار سریع اطلاعات نادرست، سفارش های غیرعلمی و ادعاهای درمانی بدون پشتوانه پژوهشی است. خبرنگار سلامت حرفه ای، تنها نمی پرسد «چه اتفاقی افتاده است؟»؛ بلکه می پرسد:
آیا این ادعا بر شواهد علمی استوار است؟
آیا منافع و خطرات این مداخله مشخص شده است؟
آیا این اقدام برای همه افراد مناسب می باشد یا فقط برای گروه خاصی از بیماران؟
این همان نقطه اتصال خبرنگاری سلامت با پزشکی مبتنی بر شواهد (Evidence-Based Medicine) است.
خبرنگار سلامت باید بتواند میان علم حقیقی، تبلیغات تجاری و ادعاهای غیرمستند تفاوت قائل شود. او نه مخالف فناوری پزشکی است و نه مخالف درمان؛ بلکه مدافع استفاده منطقی، اخلاقی و مبتنی بر شواهد از دانش پزشکی است.
در دوران «اینفودمی» (Infodemic) یا همه گیری اطلاعات نادرست، یک گزارش دقیق و مسئولانه می تواند اعتماد عمومی را حفظ کند و از تصمیم های لطمه زا جلوگیری کند.
پیشگیری سطح چهارم؛ جایی که خبرنگار سلامت از بیمار محافظت می کند
پزشکی نوین، مفهوم پیشگیری را فراتر از ممانعت از بیماری و تشخیص زودرس گسترش داده است. یکی از مفاهیم مهم در پزشکی مبتنی بر شواهد، پیشگیری سطح چهارم (Quaternary Prevention) است.
هدف این رویکرد، محافظت افراد از لطمه های ناشی از مداخلات پزشکی غیرضروری است؛ همچون بیش تشخیصی، بیش درمانی، آزمایش ها و تصویربرداری های غیرضروری و اقداماتی که بدون شواهد کافی انجام می شوند.
گاهی بهترین اقدام پزشکی، انجام ندادن یک اقدام غیرضروری است.
خبرنگار سلامت می تواند این مفهوم مهم را به زبان مردم ترجمه کند و به جامعه آموزش دهد که:
هر آزمایشی الزاماً به معنای مراقبت بهتر نیست، هر تصویربرداری پیشرفته الزاماً ضروری نیست، هر درمان جدید الزاماً مؤثرتر نیست.
تصمیم پزشکی صحیح، نتیجه شرح حال دقیق، معاینه مناسب، گفت وگوی پزشک و بیمار و استفاده از بهترین شواهد علمی است.
پیشگیری سطح چهارم به معنای ایجاد بی اعتمادی نسبت به پزشکی نیست؛ بلکه دفاع از پزشکی خردمندانه (Wise Medicine) و مراقبتی است که بیشترین فایده و کمترین لطمه را برای بیمار داشته باشد.
از صف تا ستاد؛ نقش خبرنگار در حکمرانی مبتنی بر تجربه
نظام سلامت، قبل از هر چیز یک نظام انسانی است. موفقیت آن تنها به قوانین، ساختارها و دستورالعمل ها وابسته نیست؛ بلکه به دانش، تجربه و توانایی اشخاصی وابسته است که در خط مقدم ارایه خدمت حضور دارند.
در خیلی از نظام های سلامت موفق، سیاست گذاری زمانی اثربخش تر است که سه عنصر در کنار هم قرار گیرند: شواهد علمی، داده های مدیریتی و تجربه عملی کارکنان خط مقدم.
افرادی که مسیر «از صف تا ستاد» را طی کرده اند؛ یعنی تجربه حضور در محیط حقیقی خدمت، دانشگاه، اجرا و مدیریت را دارند، حامل دانش ارزشمندی هستند که تنها از راه کتاب ها و گزارش ها به دست نمی آید.
شناخت مشکلات حقیقی مردم، چالش های اجرای برنامه ها و محدودیت های محیط خدمت، سرمایه ای است که باید در فرایند سیاست گذاری مورد استفاده قرار گیرد.
هیچ سیستم سلامت موفقی نمی تواند تجربه کسانی را که سال ها در میدان خدمت حضور داشته اند نادیده بگیرد؛ برای اینکه فاصله گرفتن تصمیم گیری از حقیقت های اجرا، می تواند اثربخشی سیاستها را کم کند.
در این میان، نقش خبرنگار سلامت، انتخاب مدیر یا ورود به تصمیم های اجرایی نیست؛ بلکه مطالبه شفافیت، شایسته سالاری و استفاده صحیح از سرمایه انسانی سیستم سلامت است.
خبرنگار سلامت می تواند این پرسش مهم را در جامعه مطرح کند:
آیا در اتاق های تصمیم گیری سلامت، صدای تجربه آنهایی که سال ها با حقیقت های میدان خدمت مواجه بوده اند، به قدر لازم شنیده می شود؟
این پرسش، دفاع از فرد یا گروه خاصی نیست؛ دفاع از کیفیت حکمرانی سلامت و منافع عمومی است.
خبرنگار سلامت؛ دیده بان عدالت، شفافیت و اخلاق
اعتماد عمومی، بزرگ ترین سرمایه سیستم سلامت است. این اعتماد زمانی حفظ می شود که مردم احساس کنند اطلاعات سلامت را از منابع معتبر دریافت می کنند و مسایل مهم جامعه با صداقت، انصاف و مسئولیت پذیری پیگیری می شود.
خبرنگار سلامت باید مستقل باشد؛ نه سخنگوی قدرت و نه مخالف آن. او باید سخنگوی حقیقت و منافع عمومی باشد.
نقد علمی و منصفانه، تهدید سیستم سلامت نیست؛ بلکه یکی از ابزارهای اصلاح و ارتقاء آن است.
سیستم سلامت پویا، نظامی است که از پرسش های کارشناسی استقبال می کند و رسانه مسئول را شریک خود در راه بهبود می داند.
منشور ده گانه خبرنگار سلامت
۱. حقیقت را بر هیجان ترجیح می دهد.
۲. به شواهد علمی وفادار می ماند.
۳. سلامت مردم را معیار اصلی قضاوت قرار می دهد.
۴. علم را از تبلیغ و اطلاعات نادرست تفکیک می کند.
۵. سواد سلامت جامعه را بیشتر می کند.
۶. از بیماران در مقابل لطمه های مراقبت های غیرضروری محافظت می کند.
۷. شفافیت و پاسخگویی را مطالبه می کند.
۸. اهمیت تجربه نیروهای «از صف تا ستاد» را در سیاست گذاری یادآوری می کند.
۹. از جناح بندی های سیاسی فاصله می گیرد.
۱۰. باور دارد یک گزارش مسئولانه می تواند زندگی انسان ها را تغییر دهد.
اگر پزشکان، حافظان سلامت مردم در اتاق درمان هستند، خبرنگاران سلامت، حافظان سلامت سیستم سلامت اند. پزشک ممکنست جان یک بیمار را نجات دهد؛ اما خبرنگار سلامت می تواند با اصلاح یک باور نادرست، ممانعت از یک تصمیم پرخطر، افزایش سواد سلامت یا مطالبه یک سیاست درست، بر سلامت هزاران انسان اثر بگذارد.
سلامت جامعه فقط در بیمارستان ها ساخته نمی شود؛ در خانه های مردم، مراکز خدمات جامع سلامت، دانشگاه ها، اتاق های سیاست گذاری و حتی در صفحات رسانه هایی ایجاد می شود که حقیقت را مسئولانه روایت می کنند.
در روز خبرنگار، بهترین تقدیر از خبرنگاران سلامت، دفاع از استقلال حرفه ای، روزنامه نگاری مبتنی بر شواهد و حق مردم برای دسترسی به اطلاعات درست سلامت است. برای اینکه گاهی یک قلم، قبل از آنکه دارویی تجویز شود، می تواند به حفظ جان انسان ها کمک نماید.
حرف آخر اینکه نظام سلامت، پیش از هر چیز یک نظام انسانی است. موفقیت آن تنها به قوانین، ساختارها و دستورالعمل ها وابسته نیست؛ بلکه به دانش، تجربه و توانایی افرادی وابسته است که در خط مقدم ارائه خدمت حضور دارند. در بسیاری از نظام های سلامت موفق، سیاستگذاری زمانی اثربخش تر است که سه عنصر در کنار هم قرار گیرند: شواهد علمی، داده های مدیریتی و تجربه عملی کارکنان خط مقدم. اشخاصی که مسیر از صف تا ستاد را طی کرده اند؛ یعنی تجربه حضور در محیط واقعی خدمت، دانشگاه، اجرا و مدیریت را دارند، حامل دانش ارزشمندی هستند که تنها از طریق کتاب ها و گزارش ها به دست نمی آید. شناخت مشکلات واقعی مردم، چالش های اجرای برنامه ها و محدودیت های محیط خدمت، سرمایه ای است که باید در فرآیند سیاستگذاری مورد استفاده قرار گیرد. هیچ سیستم سلامت موفقی نمی تواند تجربه کسانی را که سال ها در میدان خدمت حضور داشته اند نادیده بگیرد؛ به جهت اینکه فاصله گرفتن تصمیم گیری از حقیقت های اجرا، می تواند اثربخشی سیاست ها را بکاهد. در این بین، نقش خبرنگار سلامت، انتخاب مدیر یا ورود به تصمیم های اجرایی نیست؛ بلکه مطالبه شفافیت، شایسته سالاری و استفاده صحیح از سرمایه انسانی سیستم سلامت است. خبرنگار سلامت می تواند این پرسش مهم را در جامعه مطرح کند: آیا در اتاق های تصمیم گیری سلامت، صدای تجربه آنهائیکه سال ها با حقیقت های میدان خدمت مواجه بوده اند، به قدر لازم شنیده می شود؟ خبرنگار سلامت باید مستقل باشد؛ نه سخنگوی قدرت و نه مخالف آن.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب