برگشت بینایی با یک اختراع در کره جنوبی
به گزارش سلامت، محققان کره جنوبی یک شبکیه مصنوعی را ابداع نموده اند که علاوه بر بازیابی بینایی، یک کانال پنهان از بینایی را هم باز می کند.
به گزارش سلامت به نقل از خبر آنلاین، شبکیه یک لایه نازک در پشت چشم است و از سلول های گیرنده نور تشکیل شده که نور مرئی را به سیگنال های الکتریکی تبدیل می کنند. این سیگنال های الکتریکی برای بینایی انسان ضروری هستند. برخی بیماری ها مانند دژنراسیون شبکیه موجب می شوند که این سلول های گیرنده نور از کار بیفتند و به نابینایی منجر شوند.
به نقل از ایسنا، محققان مؤسسه علوم پایه «دانشگاه یانسه»(Yonsei University) اخیراً یک شبکیه مصنوعی جدید را ابداع نموده اند که می تواند تا حدودی بینایی را در افراد دچار شبکیه لطمه دیده بازیابی کند.
این دستگاه جدید با تشخیص نور فروسرخ نزدیک و تبدیل آن به سیگنال های الکتریکی کار می کند. این نور، نوع دیگری از سلول های شبکیه را که لطمه ندیده اند، تحریک می کند.
محققان در مقاله این تحقیق نوشتند: خیلی از افراد به علت بیماریهای شبکیه که به تخریب گیرنده های نوری منجر می شوند، از نابینایی رنج می برند. تحریک الکتریکی نورون های شبکیه می تواند پتانسیل های عمل در رابطه با دیدن را که توسط این سلول ها تولید می شوند، بازسازی کند. ما یک شبکیه مصنوعی نازک را ارایه کرده ایم که می تواند به سطح اپی رتینال چسبیده شود و نور فروسرخ نزدیک را به محرک های الکتریکی تبدیل کند که بطور انتخابی سلول های گانگلیون را تحریک می کنند.
شبکیه مصنوعی توسعه یافته توسط این گروه پژوهشی دارای دو بخش اصلی است؛ یک آرایه فوتوترانزیستور و مجموعه ای از الکترودهای میکروستونی فلز مایع.
آرایه فوتوترانزیستور شبکه ای از دستگاههای کوچک و حساس به نور است که می توانند نور فروسرخ نزدیک را تشخیص دهند و آنرا به سیگنال های الکتریکی تبدیل کنند.
الکترودهای میکروستونی فلز مایع، ساختارهای ستون شکل هستند که از یک فلز مایع نرم ساخته شده اند و رسانای الکتریسیته هستند. این ساختارها سیگنال های الکتریکی تولیدشده توسط فوتوترانزیستورها را مستقیماً به سلول های شبکیه منتقل می کنند که بعنوان سلول های گانگلیونی شبکیه شناخته می شوند و اطلاعات بصری را به مغز می فرستند. در بیشتر موارد دژنراسیون شبکیه، این سلول ها کمتر از سلول های گیرنده نوری تحت تأثیر قرار می گیرند. بنابراین، امکان دارد هنوز بتوانند اطلاعات را به مغز منتقل کنند.
محققان در ادامه نوشتند: شبکیه مصنوعی از یک آرایه فوتوترانزیستور حساس به نور فروسرخ نزدیک و الکترودهای میکروستونی سه بعدی فلز مایع تشکیل شده است. الکترودهای فلز مایع، نزدیکی به سلول های گانگلیونی شبکیه را می افزایند و امکان تزریق مؤثر بار را فراهم می کنند و با این وجود، لطمه بافتی را به حداقل می رسانند.
محققان شبکیه مصنوعی خودرا با اتصال آن به بافت استخراج شده از شبکیه و شبکیه موش های نابینا آزمایش کردند. یافته های آنها خیلی امیدوارکننده بود، برای اینکه به نظر نمی رسید که این دستگاه هیچ اثر مضر آشکاری بر بافت استخراج شده یا شبکیه موش ها داشته باشد. علاوه بر این، رفتار و فعالیت مغزی موش های نابینا نشان داد که این دستگاه تا حدودی توانایی آنها را در درک نور محیط اطرافشان بازیابی کرده است.
محققان نوشتند: آزمایش های برون تنی، زیست سازگاری شبکیه مصنوعی را نشان می دهند و آزمایش های درون تنی با استفاده از موش های سالم و نابینا، درک نور مرئی و نور فروسرخ نزدیک را نشان می دهند. شبکیه مصنوعی را میتوان در آینده برای ایجاد یک کانال بصری فروسرخ نزدیک در بیماران دچار نابینایی دژنراتیو گیرنده نوری بدون تداخل با بینایی طبیعی باقیمانده آنها بهره برد.
یافته های این گروه پژوهشی هنوز در مرحله مقدماتی هستند و قبل از آنکه دستگاه آنها روی انسان آزمایش شود یا در محیط های بالینی مورد استفاده قرار بگیرد، آزمایش های بیشتری مورد نیاز خواهد بود. اگر مشخص شود که این دستگاه در انسان ایمن و مؤثر است، شبکیه مصنوعی جدید می تواند واقعا پیشگام باشد، برای اینکه می تواند امکانات جدیدی را برای تعدادی از افراد نابینا فراهم آورد.
این تحقیق در مجله «Nature Electronics» به چاپ رسید.
منبع: salamatpic.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب