برگزاری همایش مهمانی فرشته ها با حضور بیشتر از 200 بیمار سرطانی
سلامت: همایش مهمانی فرشته ها با حضور بالاتر از ۲۰۰ بیمار سرطانی در هتل ارم اجرا شد.
به گزارش سلامت به نقل از مهر، همایش «مهمانی فرشته ها» همزمان با اعیاد شعبانیه و با حضور بیشتر از ۲۰۰ نفر از بیماران دچار سرطان و همراهان آنها انجام شد.
این مراسم از شروع برنامه با تلاوت آیاتی از کلام الله مجید شروع شد و در ادامه، لیپ های شعبانیه به همراه اجرای مدیتیشن، بخش های ابتدایی همایش را تشکیل دادند.
در ادامه برنامه، کارگاه تخصصی روانشناسی با تأکید بر اختلال استرس بعد از سانحه (PTSD) با سخنرانی قناعیان برگزار گردید. وی در سخنان خود به این پرسش پرداخت که چرا بعضی از بیماران با شنیدن نام بیماری، لطمه پذیری روانی بیشتری از خود نشان می دهند و دراین خصوص با عنوان «طنین تاب آوری در تلاطم تروما؛ تبیین روان شناختی مواجهه با بحران بیماری» به تشریح ابعاد روانی این مسئله پرداخت.
قنائیان با اشاره به این که مواجهه با خبر مبتلاشدن به یک بیماری صعب العلاج، چه برای فرد و چه برای عزیزان او، شباهت زیادی به یک شوک ناگهانی و ویرانگر روانی دارد، اظهار داشت: این اتفاق تمامی چارچوب های معنایی ذهن فرد را به چالش می کشد. آن چه سبب تفاوت واکنش افراد در مقابل این بحران می شود، نه فقط ماهیت بیماری، بلکه سازوکارهای دفاعی و زیرساخت های شخصیتی آن هاست. برخی افراد با آرامش بیشتری از این بحران عبور می کنند و برخی دیگر گرفتار فروپاشی، مسئولیت پذیری اغراق آمیز یا فاجعه انگاری می شوند.
وی در ادامه به بررسی تفاوت های فردی در سوگ و لطمه پذیری روانی پرداخت و اضافه کرد: مسئولیت پذیری افراطی، یادگیری های دوران کودکی، خاصیت های ژنتیکی و حتی ساختار عصبی افراد، در میزان تاب آوری آنها نقش مهمی ایفا می کند. برخی افراد به جای تمرکز بر روند درمان، درگیر اضطراب نسبت به آینده دیگران می شوند و همین مساله آنها را فرسوده می کند. همین طور ضریب هوشی و توانایی ذهنی در حل مساله، نقش کلیدی در مدیریت بحران دارد و ناتوانی در یافتن راهکار، فرد را بسمت فاجعه انگاری و واکنش های هیجانی شدید سوق می دهد.
قنائیان تاکید کرد: واکنش هایی مانند انکار، خشم، گوشه گیری، یا پناه بردن به معنویت و مدیتیشن در مراحل ابتدایی کاملا طبیعی بوده و بخشی از فرایند عزاداری برای سلامت از دست رفته محسوب می شوند. هر فرد حق دارد بر مبنای خاصیت های شخصیتی، ژنتیکی و تربیتی خود، این مسیر را بپیماید و هیچ یک از این واکنش ها در ماه های ابتدایی نباید مورد شماتت قرار گیرد.
وی با اشاره به مرز میان سوگ طبیعی و اختلال PTSD اظهار داشت: سه عامل شدت، مدت و کیفیت واکنش ها تعیین کننده سلامت روان در بلند مدت هستند. اگر بعد از گذشت حدود شش ماه، فرد بازهم در انکار مطلق باقی بماند، از پیگیری درمان خودداری کند یا گرفتار افسردگی شدید شود، دیگر نمی توان این وضعیت را سوگ طبیعی دانست و احتمال بروز اختلال استرس بعد از سانحه خیلی بالا خواهد بود. در این شرایط، مدیریت ذهن یک ضرورت است، چون که خیلی از دردهای جسمانی از ذهن تأثیر می پذیرند و قدرت ذهن می تواند حتی در راه درمان سرطان نقش مؤثری ایفا کند.
در بخش دیگری از این کارگاه، به استراتژی های حمایتی پرداخته شد. دکتر قناعیان حمایت اجتماعی و حضور در گروههای هم سو را از مؤثرترین عوامل بهبود روانی دانست و اظهار نمود: شرکت در کمپین ها و جلسات گروهی، احساس تنهایی را کاهش داده و به بیماران کمک می نماید با مشاهده قابلیت دیگران، شجاعت درونی خویش را بازیابند. در عین حال، حضور در این جمع ها باید آگاهانه باشد تا فرد گرفتار همزادپنداری تخریبی نشده و از تبادل تماسهای شخصی با بار روانی منفی پرهیزکند.
وی نقش همراهان بیمار را خیلی حیاتی دانست و اضافه کرد: همراهان باید شنونده باشند نه نصیحت گر، از شماتت و نسبت دادن بیماری به اشتباهات یا گناهان گذشته پرهیز کنند، حضور مستمر و اطمینان بخش خویش را با جملاتی مانند «هر وقت خواستی من هستم» نشان دهند و با این وجود، مراقب فرسودگی روانی خود نیز باشند.
قنائیان در ادامه به اهمیت تماس فیزیکی اشاره نمود و اظهار داشت: آغوش، نوازش و ماساژ نه تنها حرکاتی عاطفی، بلکه ابزارهایی علمی برای کاهش هورمون های استرس، افزایش حس امنیت و تقویت سیستم ایمنی بدن هستند. در این راستا، وی با پخش قطعه ای موسیقی، از بیماران و همراهانشان خواست یکدیگر را در آغوش بگیرند تا برای لحظاتی احساس امنیت را تجربه کنند.
در بخش پایانی این مراسم، لواسانی، یکی از بانوان دچار سرطان که تابحال چندین مرحله شیمی درمانی را پشت سر گذاشته است، روی جایگاه حاضر شد و از تجربه مبارزه خود با بیماری سخن گفت. وی اظهار نمود: این بیماری به انتخاب ما وارد زندگی مان نشده و در آغاز مسیر، اغلب در وضعیتی معلق قرار می گیریم و تصور می نماییم زندگی به انتها رسیده است. احساس گناه و مقصر دانستن خود، راه به جایی نمی برد.
وی افزود: بعد از مدتی متوجه می شویم که بیماری بخشی از زندگی ما می شود، اما تمام زندگی ما نیست. انزوا، افسردگی و حبس کردن خود در اتاق، کمکی به بهبود نمی نماید. بعد از آن باید بپذیریم که راهی جز حرکت بسمت درمان وجود ندارد و این بیماری با فاصله گرفتن و فرار، درمان نخواهد شد.
لواسانی با تکیه بر پیمودن مراحل رشد در راه بیماری اظهار داشت: نباید خویش را از جامعه دور نماییم، چون که رشد ما با میزان اثرگذاری مان ارتباط مستقیم دارد و این اثرگذاری در هر شرایط و موقعیتی امکان دارد. ما نمی توانیم فصل سخت زندگی مان را حذف نماییم، اما می توانیم قهرمان این فصل باشیم و رنج را به معنایی تبدیل نماییم که سبب وسعت و رشد ما شود.
در این ادامه این مراسم چند نفر از اشخاصی که تاکنون به مبارزه با این بیماری پرداختند با روایت هایی از زندگی خود اهتمام در ارایه تجربیات و روحیه و امیدواری به دیگر حاضران پرداختند. در آخر مراسم این جلسه بیمارانی از بیمارستانها فیروزگر، یاس، بازرگانان، کمیته امداد پردیس و مراجعان آزاد و با حضور بعضی از نیکوکاران موسسه مورد تقدیر واقع شدند و بیماران حاضر در این مراسم شامل این مراکز درمانی بودند. حرف آخر اینکه در این شرایط، مدیریت ذهن یک لزوم است، چون که بسیاری از دردهای جسمانی از ذهن تاثیر می پذیرند و قدرت ذهن می تواند حتی در راه درمان سرطان نقش مؤثری ایفا کند. وی ادامه داد: پس از مدتی متوجه می شویم که بیماری بخشی از زندگی ما می شود، اما تمام زندگی ما نیست. ما نمی توانیم فصل سخت زندگی مان را حذف نماییم، اما می توانیم قهرمان این فصل باشیم و رنج را به معنایی تبدیل نماییم که سبب وسعت و رشد ما شود.
منبع: سلامت
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب